ŞALLI; “ROMANLARIN ANADİLDE EĞİTİM TALEBİ YOKTUR!” KOPRİYA-ISIRGAN OTU

ŞALLI; “ROMANLARIN ANADİLDE EĞİTİM TALEBİ YOKTUR!” KOPRİYA-ISIRGAN OTU

Tarih Vakfı’nın yürütmüş olduğu 12-13-14 Şubat tarihleri arasında yapılan “eğitimde ayrımcılığı izleme” projesi kapsamında Diyarbakır’da idim. Projede romanların eğitimde yaşadığı ayrımcılığı anlattım. Program dâhilinde Kürtçe anadilde eğitim veren “Ferzad Kemanger” adlı bir okulu ve Göç Vakfı’nı ziyaret ettik. Beni şaşırtan Bağlar ilçesinde Kürt çocukların anadilde eğitim gördüğü “Ferzad Kemanger” isimli okul oldu.

 Okul yöneticileri ve öğretmenler ile tanışıp bilgi aldık. Eğitimin içinde biri olarak Şaşkınlığımdan sürekle sorular sordum.  Bu okul ezberleri yıkan, devletin eğitim sisteminin hiçbir belirtisi yoktu. Çocukların oturma düzeni bile farklı idi. Sınıfın birinde duvarlardaki müzik aletleri dikkatimi çekti. Atatürk ve Türk bayrağından eser yoktu. Okulun yasal olmadığını üç kez mühürlendiğini, mühürleri her defasında söktüklerini anlattılar.”Bizim gibi daha iki okul var” dediler.

Okul binasının Bağlar Belediyesine ait olduğunu, öğretmenlerin ve diğer personelin maaşlarını belediyenin ödediğini anlattılar.”Çocuklar ortaokulda lisede ne olacak ?” diye sordum.”Okulda hazır, kitapları da hazır” dediler. Peki Üniversite…  “onu da hallettik” dediler. Kitapları kendilerinin hazırladığını duyunca “ Milli Eğitim Bakanlığı Talim Terbiye Kurulundan geçti mi ?” dedim. “Kurul falan yok, eğitim müfredatını ve ders konularını biz belirledik” dediler.

 Daha sonra program gereği Göç Vakfı’nı ziyarete gittik. Göç Vakfı değişik sebeplerden dolayı göç eden ve mağduriyet yaşayan kesimlere yönelik olumlu çalışmalarını bizlerle paylaştılar. En önemlisi roman gibi yaşayan Dom çocuklardan 20 öğrenciye burs verdiklerini anlattılar. Projenin ağ bileşenlerinden biz romanlar, Kadın engelli temsilcileri, İnsan hakları derneği, Kürt,  Laz, Çerkez,  Süryani, Ermeni, Alevi,  Protestan, Adige, Abhaza,  bulunuyordu.

Her birinin eğitim sisteminde yaşadıkları sorunları öğrenme şansımız oldu. Birbirimizi anlamaya çalıştık. Anladık ki, eğitimde ayrımcılığa uğrayan sadece romanlar değilmiş. Bazı derneklerle tartışmakla birlikte fikir uyuşmazlığına girdiğim oldu. Sivil toplum örgütünden biri  “ romanlar anadilde eğitim yapmayı düşünmüyor musunuz” diye sordu. Soruya pekte şaşırmadım. Romanların anadilde eğitim gibi bir düşüncesi ve talebi olmadığını söyledim.

İster istemez içimi tedirginlik kapladı. Bazı konuların Kopriya ya  ( çingenece ısırgan otu) döndüğünü gördüm. 

Diyarbakır’da bazı esnaf ve işadamları ile görüştüm.”Barış süreci içinde sizlere bazı işleri yavaş yavaş kabul ettireceğiz”  diyenler oldu.

 Demokratik taleplerin bizi nereye götüreceğini kestirmek zor olup,  hızla gelen otobüs virajı alamaz devrilir ise altından ne çıkar bilemeyiz.

Bizim bildiğimiz tek şey, üniter yapının korunması, temel hak ve özgürlüklerin birleştirici noktada buluşması en büyük temennimizdir.